Yurtsuzluk İtkisi ve Anayurt Oteli

Öz

İnsanoğlu, doğayı iradesiyle dönüştürerek ondan bir dünya kurar. Bu etkinlik, ontolojik olarak insanın dünyada kendine bir yer edinme ve böylece varlığını kanıtlama dürtüsünden beslenir. Anayurt Oteli'nin başkışisi Zebercet, ana rahminden travmatik bir dışlanma psikozuyla dünyaya gelir. Fakat bu dışlanma sendromu, yakınlarının ölümüyle de gelişerek adeta onun yazgısına dönüşür, ailesi, arkadaşları ve toplum onu dışlar. Bu nedenlerle Zebercet, gerçek dünyada duygusal olarak kendini hiçbir yer'e ve hiçbir kimse'ye bağlayamaz. Bilinçaltı animasını temsil eden Gecikmeli Ankara treniyle gelen kadının varlığı, onu bu karanlık mahzeninden bir an olsun dışarı çıkarmaya yarasa da, bu geliş'in geç kalmışlığı ve süreksizliği, onun yurtsuzluğunu iyice somutlaştırır. Hiçbiryerdeliği'ni içgüdüsel olarak derinden duyumsayan Zebercet, histerik anılar mağması olan bilinçaltındaki kalıt sığınaklara tutunmak ister. Böylece parçalanmışlığı tamamlanacak ve yaşamı bir anlama dönüşecektir. Ne var ki, geçmişin ondaki sürekliliğinin göstergesi olan bu histerik anılar mağması, onu cinayete ve intihara sürükleyecektir.